ม่อๆเรนเจอร์ PROJECT !!!!!

เอ่อ...ขอพักเรื่องหม้อๆเรนเจอร์ไว้ซักหน่อยนะครับ...

ผมเองจะได้เก็บมุขไว้ เพื่อนๆจะได้มีเวลาวาดภาพกันด้วย.....

ขอบคุณทุกท่านที่อ่าน และ คอมเม้นเรื่องหม้อๆเรนเจอร์ด้วยนะครับ

ทุกคนขอขอบคุณจากใจ....

=[]=[]=[]=[]=[]=[]=[]=[]=[]=[]=[]=[]=[]=[]=[]=[]=[]=[]=[]=[]=[]=[]=[]=[]=

เรื่องสั้นเรื่องที่ผมแต่งนี้ มี ๕ ตอนด้วยกัน...

ซึ่ง ผมให้หลายคนอ่านแล้ว มีคำแนะนำว่า

"เนื้อเรื่องยังมีจุดให้พรรณาได้อีกมาก"

"เนื้อเรื่องเร็วไปหน่อย ยังไม่ทันอินกับตัวละครเลย"

ซึ่งผมเข้าใจครับ

แต่...เหตุผลที่ผมนำออกมาก่อน เพราะว่า

ผมต้องการรู้ว่า แนวที่ผมเขียนนั้น เป็นยังไงบ้าง.....

ยังไงขอบคุณทุกคำติชมนะครับ 

นี่เป็นเรื่องแรก จะพัฒนาต่อไปครับ....

=[]=[]=[]=[]=[]=[]=[]=[]=[]=[]=[]=[]=[]=[]=[]=[]=[]=[]=[]=[]=[]=[]=[]=[]=

วิถี นินจา น้ำตา และวงศ์ตระกูล

ตอนที่ ๑ เกลียวคลื่นกลางแสงจันทร์

~~~หากว่า ในคืนหนึ่งๆ ท่านยังได้ยินเสียงดาบฟาดฟันลงบนเนื้อ ยังได้ยินเสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด เช่นนั้นแล้ว ท่านคงอยู่ในยุคเดียวกับ “ริกิ” นินจาหนุ่มฝาแฝดของตระกูลชื่อดัง ผู้ซึ่งเพิ่งกลับมาจากการลอบสังหารซามูไรชื่อดังคนนึง ซึ่ง สำหรับริกิแล้ว งานลอบสังหารนี้ ไม่ได้ยากเย็นกระไรเลย เพียงแต่ ตอนนี้ เขาเริ่มที่จะเบื่อหน่ายกับการลอบสังหาร เริ่มเบื่อหน่ายกับกลิ่นคาวเลือดที่ไม่เคยลบเลือนไปจากจมูกเขาได้เลย แต่นั่นก็ไม่เท่ากับเรื่องครอบครัวของเขา กับกฏและความเข้มงวดหลายๆอย่าง โดยเฉพาะ “กฏการสืบทอดวิชา” สิ่งนี้แหละ ที่ทำให้เขาเครียดและกังวลเป็นอย่างยิ่ง.....

        คงเป็นเพราะ ความรักอิสระเหนือนินจาทั่วไป สุดท้าย ริกิ จึงหนีออกจากตระกูลนินจา ทิ้งพ่อกับน้องชายฝาแฝดไว้เบื้องหลัง ใช้ชีวิตเยี่ยงสามัญชนคนธรรมดาดูบ้าง เพราะว่า สิ่งที่เขาใฝ่ฝัน ก็คือ ครอบครัวเล็กๆ ที่อบอุ่นและมีความสุข ไม่ต้องมีเรื่องใดๆมาบีบคั้นหัวใจอิสระของเขาอีกต่อไป.....

        ในฤดูหนาวของปีหนึ่ง ณ หมู่บ้านที่ริกิอาศัยอยู่ ท่านโชกุนกำลังจะจัดงานเทศกาล มีนางรำมากมายมาร่ายรำบนเวทีที่เป็นลานที่ทำขึ้นอย่างหรูหรา นางรำแต่ละคนล้วนงามหมดจด สร้างความสุขและเบิกบานใจให้แก่ชายหนุ่มเช่นริกิยิ่งนัก แต่... สายตาทุกคู่ของชายหนุ่มต้องสะดุดหยุดลง เมื่อ “นามิ” ลูกสาวของโชกุน ออกมาร่ายรำอวดฝีมือให้ทุกคนได้ชม นามิก้าวย่างอย่างช้าๆ พร้อมกับชุดกิโมโนลายเกลียวคลื่นของเธอ ผ้าพื้นสีขาว มีลายเกลียวคลื่นสีน้ำเงิน โดดเด่นท่ามกลางแสงจันทร์ที่เหมือนดั่งว่าจะฉายสาดส่องเธอเพียงคนเดียว การร่ายรำของนางนั้นพลิ้วไหวและอ่อนช้อยดั่งเกลียวคลื่นจริงๆ และ ไม่มีชายใดบังอาจจะบรรยายความงามของเธอแน่นอน เพราะว่า ไม่มีคำพูดใดๆบนโลก ที่จะสามารถบรรยายความงามหมดจดของนามิได้แม้แต่คำเดียว....

        แค่การร่ายรำสั้นๆ นามิก็สามารถคว้าหัวใจของชายหนุ่มทั้งหมู่บ้านมาไว้ในครอบครองได้อย่างง่ายดาย และแน่นอนว่า ริกินั้น ก็โดนนางคว้าหัวใจไปตั้งแต่แรกเห็นแล้วเช่นกัน ซึ่งก็ไม่แปลกกระไรหรอก เพราะว่า ด้วยความงามหมดจด รวมกับการร่ายรำที่อ่อนช้อยพลิ้วไหวและงดงาม ใครเล่าจะสามารถอดใจไว้ได้

        และเหตุผลที่จัดงานร่ายรำครั้งนี้ขึ้น แท้จริงแล้ว ท่านโชกุน ต้องการที่จะหาชายสักคนที่เข้มแข็งพอที่จะปกป้องลูกสาวสุดรักสุดหวงของท่าน เพราะตอนนี้ นามินั้น ก็มีอายุพอที่จะออกเรือนได้แล้ว แต่ยังไม่มีชายใดกล้าที่จะเข้ามาเกี้ยวเธอเลย เนื่องด้วยความงามหมดจดของเธอนั้น ทำให้ผู้ชายกระดากอายไม่กล้าเข้าไปหาเลย ท่านโชกุนจึงสร้างโอกาสขึ้น จะได้จัดงานประลองยุทธ เพื่อให้บรรดาชายชาติทหารมีความกล้ามากขึ้น และ ก็จะได้มีโอกาสเลือกคนที่ดีที่สุดที่จะดูแลลูกสาวของท่านด้วย....

        แต่... นี่คือลูกสาวของท่านโชกุน ดังนั้น คุณสมบัติข้อเดียว คือ ต้องเป็นซามูไรที่มีเกียรติแห่งซามูไรถึงพร้อมเท่านั้น และนี่ ก็เป็นคุณสมบัติที่ริกิไม่มีเช่นกัน ตัวริกินั้น จะมีได้เช่นใด ในเมื่อ แท้จริงแล้ว ริกินั้น มาจากตระกูลยอดนินจา ไฉนเลยจะมีความเป็นซามูไรอยู่ในตัว ซึ่ง สำหรับริกิ ซึ่งผ่านการอารักขา สะกดรอย และลอบฆ่านั้น มันก็มิได้ยากกระไรเลย ก็แค่ ปลอมตัวเสียก็จบเรื่องแล้ว

        ในคืนถัดไป ริกิจึงแอบไปเฝ้าดูดามร้านเหล้าที่อยู่ค่อนข้างเปลี่ยว เพื่อหาซามูไรเคราะห์ร้าย ที่จะต้องโดนริกิสวมรอย และ จู่ๆก็มีซามูไรที่เมาเอาการ เดินเข้ามาในพุ่มไม้หวังจะปลดทุกข์เบา ซึ่งไม่มีโอกาสไหนจะเหมาะไปกว่านี้อีกแล้ว ริกิจึงย่องไปอย่างแผ่วเบา แผ่วเบา จนกระทั่งไปถึงด้านหลังของซามูไรผู้นั้น ริกิจับคอของเขา และบิดอย่างรวดเร็ว

“กร๊อบ”

เป็นเสียงเล็กๆในพงไพร ซึ่งคงจะไม่มีใครสนใจกับเสียงนั้นหรอก....