ม่อๆเรนเจอร์ PROJECT !!!!!

เอ่อ...

ใครยังไม่อ่านเอนทรี่ก่อนหน้า ย้อนไปอ่านโลด...

แถลงการณ์คณะหม้อๆเรนเจอร์ ฉบับเดียว เรื่อง การเจ็บป่วยของหม้อGREEN

-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-

วันก่อนไปงานสัปดาห์หนังสือ

ได้ทำการถอยหนังสือสงครามเพิ่มอีกเล่ม

"Flag Of Our Father"

เป็นหนังสือเกี่ยวกับทหารอเมริกันที่ยกพลขึ้นบนเกาะอีโวจิม่า

ก่อนที่ระเบิดปรมาณู จะทำให้ทุกอย่างจบ....

-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-

ถามว่าสงคราม

ใครได้ยิน ก็คงไม่อยากให้มี

แต่ว่า คนเป็นผู้นำประเทศ บางประเทศ อาจไม่คิดเช่นนั้น

เพราะอะไรนะเหรอ...??

เพราะสงคราม ได้สร้างอะไรๆหลายๆอย่างเหมือนกัน...

สงคราม สร้างผู้กล้า

สงคราม สร้างวีรบุรุษ

สงคราม สร้างการพัฒนาอุตสาหกรรมอย่างก้าวกระโดด

สงคราม สร้างเทคโนโลยีในการทำลายล้าง

สงคราม สร้างความสามัคคีในกลุ่มชน

สงคราม สร้างคนที่มีความสามารถเกินขีดจำกัดคนได้

เมื่อเกิดสงคราม ชายฉกรรช์ทั้งหลาย ก็เริ่มมีความรักชาติบ้านเมืองขึ้น เกิดเป็นกลุ่มผู้กล้าที่มีเกราะเป็นหนังนิ่มๆ ที่พร้อมจะวิ่งพุ่งเข้าไปในเปลวเพลิงแห่งสงคราม

ในสงคราม คนจริงเกินคนเท่านั้น ที่จะกล้าฝ่าดงกระสุนไปช่วยคนอื่น หรือเสี่ยงวิ่งฝ่าไปโจมตีศัตรู เพื่อรักษาชีวิตของเพื่อนร่วมทีมข้างหลัง

ในสงคราม ประเทศที่ทำสงคราม จะระดมทุกวิถีทางเพื่อพัฒนาอุตสาหกรรม ที่จะสร้างรถเกราะ เครื่องบิน หรือเรือสะเทินน้ำสะเทินบก ให้ "มาก" ที่สุดเท่าที่จะมากได้

ในสงคราม ทุกท่านก็คงจะได้ทราบถึงผลงานพลังปรมาณูกันดี...

ในสงคราม แม้แต่ผู้คนที่มิได้ร่วมในสงคราม ก็ยังรู้สึกเป็นกลุ่มชนเพิ่มมากขึ้น รู้สึกสามัคคีและส่งแรงใจไปหาทหารหาญที่กำลังต่อสู้รบพุ่งกับอริราชศัตรูอยู่ในแดนไกล

ในสงคราม ในภาวะการณ์บีบบังคับ สามารถทำลายกำแพงขีดจำกัดของมนุษย์ได้ ไม่ว่าจะเป็นการเดินทางรอนแรมไกล โดยใช้ระยะเวลาวันเดียว การฝังตัวเองในแผ่นหิมะนานเป็นเดือนๆ โดยต้องทนการโจมตีของปืนใหญ่ รึการอดอาหาร ไม่ได้กินอะไรเลย เป็นเวลาหลายๆวัน

แล้วสงคราม ดีจริงเช่นว่านั้นหรือ...??

สงคราม พรากผู้กล้า

สงคราม พรากวีรบุรุษ

สงคราม ทำลายทุกอย่างในประเทศ

สงคราม พรากชีวิตผู้คนมหาศาลได้ในเวลาชั่วพริบตา

สงคราม ทำให้บ้านเมืองอดอยากแร้นแค้น ถูกกดขี่ เกิดเชลย เกิดเครื่องระบายอารมณ์ทางเพศ

สงคราม สร้างรอยน้ำตาให้พ่อแม่ที่ไม่ได้เห็นหน้าลูกชายอีกตลอดกาล...

ในสงคราม เกราะเนื้อนิ่มๆ คงมิอาจจะทนกระสุนตะกั่วที่คมกริบ หรือจะเป็นระเบิดจากกระสุนปืนใหญ่ได้หรอก

และหลังสงคราม แม้นวีรบุรุษจะรอดมาจากสงครามได้ แต่รอยแผลจากสงคราม มิอาจลืมเลือน แน่นอนว่าวีรบุรุษที่รอดมาได้ ย่อมต้องเห็นเพื่อนในกองทัพ ที่ร่วมฝึกด้วยกัน แตกกระจุยกลายเป็นเศษเนื้อต่อหน้าต่อตา แม้จะรอดกลับมา แต่ชีวิตของเขา ก็มิอาจจะกลับไปเป็นเช่นเดิม...

ในสงคราม ทุกเส้นทางที่สงครามเดินผ่าน มีแต่รอยระเบิด เศษเนื้อ และความพินาศสิ้น...

ในสงคราม ระเบิดเพียงลูกเดียว พรากชีวิตคนได้ยิ่งกว่าโรคห่าตลอดทั้งปีเสียอีก...

ในสงคราม แน่นอน การจับเชลยย่อมเกิดขึ้น ประเทศผู้แพ้สงครามย่อมต้องถูกกดขี่รังแก ประชาชนเหล่านั้นผิดอะไรด้วยหรือ ถึงต้องกลายเป็นทาส เป็นแรงงานที่ทำแต่งาน แต่ไม่ได้ข้าวตกถึงท้องเลยสักเม็ด เมื่อหมดแรงก็ส่งเขากลับสู่สวรรค์ด้วยลูกปืน หรือสตรีทั้งหลาย ไม่ว่าจะเด็กแค่ไหน ก็ถูกใช้เป็นเครื่องมือระบายอารมณ์ทางเพศของทหาร แล้วเขาผิดกระไร....

สงคราม ทำให้พ่อแม่เป็นหมื่นๆคน ไม่ได้เห็นหน้าลูกอีกเป็นครั้งที่สอง ได้เห็นเพียงจดหมายฉบับสุดท้าย ที่เขียนว่า เขาสบายดี เขากำลังปกป้องคุณ ขอให้คุณไม่ต้องเป็นห่วง หลังจบสงคราม เขาจะกลับไปกอดท่าน แต่... ก็กอดท่านได้เพียงวิญญาณที่ไร้ร่าง ที่โดนกระชากให้หลุดด้วยคมมีดแห่งสงคราม....

แล้วท่านรู้ไหม...??

ผู้เขียนหนังสือเกี่ยวกับสงครามทั้งหลาย ต้องการอะไร

จริงอยู่ ที่เนื้อเรื่อง มันโหดร้าย มันดูทารุณ

แต่เขาแค่ต้องการให้ท่านรับรู้ว่า

"สงคราม เจ็บปวดแค่ไหน".....

หยุดสงครามเถอะนะ....ขอร้อง...